Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε του Αφεντακείου Ιδρύματος
Καταρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνατε να με
προσκαλέσετε στα εγκαίνια επαναλειτουργίας του γηροκομείου Κιμώλου έστω και με
την εφικτή και όχι με την επιθυμητή μορφή και για την οποία θεωρώ ότι έχει συμβάλει
τόσο ο Σύνδεσμος Απανταχού Κιμωλίων “ Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ “ όσο και εγώ άλλοτε
θετικά και άλλοτε αρνητικά με την κριτική που ασκούσαμε, πάντα καλοπροαίρετα.
Αν η κριτική ήταν αρνητική υπήρχαν χαμόγελα ικανοποίησης, ενώ αν ήταν θετική
γινόμαστε περιτύλιγμα.
Κύριε Πρόεδρε ας μου επιτραπεί να σταθώ άκρως περιληπτικά στην πορεία του
Αφεντακείου Ιδρύματος όσων τουλάχιστον γνωρίζω, για να μάθουν οι νέοι και να
θυμηθούν οι παλαιοί και μάλιστα αυτοί που θέλουν να παίξουν πρωταγωνιστικό
ρόλο στα δρώμενα της Κιμώλου.
1ον) 1895 ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΑΦΕΝΤΑΚΗΣ γράφει την διαθήκη του
αφήνοντας κληρονόμους τα (2) ανίψια του , (3) άλλους επιφανείς Αθηναίους και
Κιμωλιάτες, σύνολο (5) και (3) νομικά πρόσωπα, τον Δήμαρχο Αθηναίων, τον
Πρόεδρο του Πτωχοκομείου Αθηνών και τον Κοινοτάρχη ή Δήμαρχο Κιμώλου.
2ον) Στις 28/12/1899 απεβίωσε ο Γ.Ο.ΑΦΕΝΤΑΚΗΣ και ανέλαβαν την διαχείριση
του Ιδρύματος (5+3=8) άτομα.
3ον) Το 1939 ανέλαβε την διαχείριση του Ιδρύματος ο δραστήριος συμπατριώτης
μας ΜΙΜΗΣ ΑΦΕΝΤΑΚΗΣ ο οποίος πέραν των άλλων προβλημάτων είχε να
αντιμετωπίσει κάποιον Γ. Δραγαζίκη ο οποίος ελυμαίνετο την περιουσία του
Ιδρύματος και κατόρθωσε να ματαιώσει την μυστική δημοπρασία πωλήσεως των
οικοπέδων. Για περισσότερες πληροφορίες διαβάστε στο πόνημα του
Γ.Θ.Μαγκανιώτη σελίδα 90 από ομιλία του Μίμη Αφεντάκη στην Γ.Σ. του Συνδέσμου
των Απανταχού Κιμωλίων “ Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ “στις 15/03/1947. Το Καλοκαίρι του
1947 με την ευκαιρία που κατέβαιναν στην Κίμωλο οι συμπατριώτες της διασποράς
αλλά και οι μόνιμοι κάτοικοι έκανε μια εκδήλωση με σκετς από παιδιά, στην οποία
συμμετείχα και εγώ παίζοντας τον ρόλο του Νέου Έτους , μαζεύτηκαν αρκετά
χρήματα και κατόρθωσε να κάνει κάποια έργα ώστε να λειτουργήσει το Άσυλο το
1950. Δυστυχώς ο Μίμης Αφεντάκης το 1959 απεβίωσε σε ηλικία 56 ετών. Έκτοτε
άρχισε ένας νέος κυκεώνας μέχρι πριν να αναλάβει ο σημερινός Πρόεδρος.
Το 2013 με απόφαση του Δ.Σ. της εποχής εκείνης αποφάσισε να κλείσει το Άσυλο
λόγω ελλείψεως χρημάτων……! Τότε παρουσιάζομαι πάλι στο προσκήνιο και με ένα
δραματικό άρθρο μου στις 03/01/2014 με τίτλο “ ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ “ καλούσα τους
συμπατριώτες μου να βοηθήσουν να μην κλείσει το Άσυλο. Δυστυχώς δεν υπήρχε η
διάθεση του 1947. Σημασία έχει το γεγονός ότι σε μια παράγραφο του άρθρου μου
γράφω “ Ελάτε να κρατήσουμε το Ίδρυμα στην Κίμωλο για τους Κιμωλιάτες, γιατί
φοβάμαι ότι με την φόρα που έχει πάρει η Κεντρική εξουσία ίσως δούμε σύντομα ένα
ΚΑΤΑΣΧΕΤΗΡΙΟ και το κόσμημά μας περιέλθει σε ξένα χέρια, Άραβες, Τούρκοι και
άλλοι οι οποίοι καραδοκούν για κάθε φιλέτο της Ελληνικής γης “……….!
Ελέγχθηκαν πολλές ανακρίβειες για την τύχη του κτιρίου και όλα αυτά μέχρι τις
27/02/2020 όπου σε ένα Δελτίο Τύπου του σημερινού Προέδρου μεταξύ των άλλων
διαβάζω “ Γι' αυτόν τον λόγο το ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΩ
Η αίτηση διεύρυνσης των σκοπών του Αφεντακείου Ιδρύματος έγινε ΜΟΝΟΝ για να
υπάρχουν επιλογές ως προς την Νομική μορφή η οποία θα επιλεγεί τελικά για τον
οίκο περιθάλψεως κ.λπ.. Από τότε αθόρυβα άρχισα να μαλακώνω την σκληρή
κριτική του σημερινού Δ.Σ. και του Προέδρου ο οποίος κατάλαβα ότι στο πίσω μέρος
του μυαλού του είχε τους ίδιους φόβους με εμένα το 2013. Και ιδού το αποτέλεσμα.
Βέβαια το εφικτό και όχι το επιθυμητό για το οποίο εργάζεται αργά αλλά μεθοδικά το
Δ.Σ. του Ιδρύματος.
Σε αυτό πρέπει να συμβάλλομε όλοι μας παραμερίζοντας κάθε πικρία, προσωπικές
αντιδικίες κ.λπ.. ώστε να αποδείξουμε έστω για μία φορά ότι:
ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΜΩΛΙΑΤΙΚΟ ΧΩΜΑ ΚΑΝΕΙ ΤΣΟΥΚΑΛΙΑ.
Ευχόμενος από καρδιάς σε όλες και όλους τους συμπατριώτες μου Υγεία, Χαρά,
Αγάπη.
Με πολλή – πολλή αγάπη
Αλέκος Ιωάννου Βεντούρης
